Rowy - Kamera na żywo

Poddąbie, Redwanki

Poddąbie

 

     Nadmorskie Poddąbie leży w obrębie obszaru krajobrazu chronionego. Malowniczy klif jest areną odwiecznej walki nadmorskich buków ze sztormami podmywającymi brzeg. Obecne Poddąbie w XVIII w. założyli koloniści sprowadzeni za sprawą króla Prus, Fryderyka Wielkiego. Wzorując się na Holendrach, osuszyli podmokłe grunty i zamienili je w pola. W latach 40. XIX wieku wygrali długotrwały proces z dziedzicem Machowinka, który uważał, że nowo utworzone ziemie orne są jego własnością i groził, że wypędzi kolonistów, jeśli nie będą uiszczać na jego rzecz świadczeń feudalnych. Sąd uznał, że właścicielami gruntów są ci, którzy je osuszyli, czyli osadnicy.
    Stare Poddąbie, wzmiankowane już w średniowieczu, leżało kilometr na zachód, w wąwozie u ujścia strumienia do morza. Po tej dawnej osądzie rybackiej nie mą już śladu.
      W lesie, 150 m na prawo od leśnej drogi do Dębiny, znajdują się dwa okazałe głazy. To legendarne Zatopione Dzwony. Tkwią tu od 2000 lat. Znaczą miejsce kultowego pochówku Gotów, protoplastów Wikingów. Goci w l w. n.e. przypłynęli na Pomorze ze Skandynawii. Ich praojczyzną byłą wyspa Gotlandia. W II wieku powędrowali z Pomorza na południe, założyli dwa królestwa nad Morzem Czarnym , a potem ze strachu przed Hunami zaatakowali i zdobyli Rzym. Głazy w Poddąbiu jeszcze w latach 30. tkwiły pionowo w ziemi, tak jak ustawili je Goci. Według legend, na kamieniach oznaczających groby mieli oni składać ofiary z ludzi. W 1979 podczas badań archeologicznych przy głazach znaleziono ślady dużego ogniska.
     Aktualnie Poddąbie to obok Rowów najważniejsza miejscowość turystyczna w Gminie Ustka. Liczy 34 stałych mieszkańców. W sezonie letnim przyciąga turystów urokliwą, czystą plażą i malowniczymi klifami. Znajduje się tu szereg ośrodków wczasowych, domków letniskowych, pól namiotowych i kempingów. Funkcjonuje tu całoroczna restauracja oraz dwa sklepy spożywcze. Miejscowość jest ważnym punktem na trasie rowerowej biegnącej do Rowów. Amatorzy dwóch kółek mogą odpocząć na nowej stacyjce rowerowej i nabrać sił do dalszej jazdy.    

 


     Redwanki, wieś w granicach sołectwa Machowinko, zamieszkana przez 53 mieszkańców.

Informacje i zdjęcia pochodzą ze strony internetowej www.powiatslupsk.info i zostały nieodpłatnie udostępnione Gminie Ustka.

Zaleskie, Zabłocie


Zaleskie, Zabłocie

     Miejscowości przy rozjeździe dróg z Ustki do Darłowa i do Jarosławca. W Za leskich dobrze zachowany kościół z XVIII wieku, powstały na fundamentach średniowiecznej świątyni (na wieży widnieje napis "1754"). Dookoła kościoła przez pięćset lat grzebano mieszkańców wsi. Upamiętnia ich stary żeliwny krzyż, ustawiony po likwidacji cmentarza w połowie XIX wieku.
    Z kościołem sąsiaduje klasycystyczny pałacyk BeIowów, potomków rycerzy pomors
 kich, w których posiadaniu wieś znajdowała się przez blisko pół tysiąca lat. W 1498 roku Gert von Below z Zaleskich w testamencie napisanym w domu pewnej słupszczanki zadysponował, by z 300 guldenów w złocie i w srebrze, które pozostawia, żonie po jego śmierci przekazać 50, a resztę Radzie Miejskiej w Słupsku z przeznaczeniem na jakiś pobożny cel. Zastrzegł przy tym w dokumencie, by jego syn Ewald nie dostał nawet feniga.
    Zaleskie - zachowane stare ryglowe chałupy i takiż kościółek z 1754 roku (barokowe empry, ława z zapleckiem i
prospekt). Dwór z końca XVII wieku wraz z otaczającym go parkiem stanowi własność prywatną, niedostępną dla zwiedzających.   
     Belowowie mieli w herbie trzy pogańskie głowy. Protoplasta rodu, tak jak sienkiewiczowski Longinus Podbipięta, miał kiedyś za jednym zamachem ściąć je podczas bitwy. Kilka wyobrażeń tego herbu do dziś można oglądać w Zaleskich, a także w kościele w pobliskim Pieńkowie w sąsiedniej gminie Postomino.
    Wokół pałacu do dziś zachował się trochę już zapuszczony park w stylu angielskim, a w nim wiele rzadko spotykanych drzew. Park jest piękny szczególnie jesienią. Za nim rozciągają się Zaleskie Bagna. Według tradycji, w tych bagnach na początku XVIII wieku topili się pruscy werbownicy. Zapuszczali się tu, by porywać do berlińskiej "gwardii olbrzymów" mieszkańców okolicznych wiosek, słynących z wysokiego wzrostu i ogromnej wytrzymałości fizycznej.
    Zaleskie posiadają aktualnie statut sołectwa, w którego obszarze znajduje się też miejscowość Zabłocie. Funkcję sołtysa wsi sprawuje obecnie Elżbieta Sadowska. W Zaleskich zamieszkuje na stałe 425 mieszkańców, natomiast w Zabłociu - 10. We wsi prężnie działa jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, która podobnie jak te w Objeździe i Rowach wyposażona jest w Zintegrowany System Alarmowania i Ochrony Ludności, a także w nowoczesny wóz bojowy. Dużą rolę w rozwoju kultury i oświaty odgrywa szkoła podstawowa wyposażona w nowoczesną halę sportową, a także Gminny Ośrodek Kultury. Poza tym  we wsi funkcjonuje ośrodek zdrowia oraz sklep spożywczy.     

Zabytki  
Kościół filialny, konstrukcji ryglowej, obmurowany cegłą, zbudowany w latach 1754-1757, salowy z wieżą. Przebudowany w XIX wieku. Dwór murowany z XVIII wieku, przebudowany w połowie XIX wieku.
 
Informacje i zdjęcia pochodzą ze strony internetowej www.powiatslupsk.info i zostały nieodpłatnie udostępnione Gminie Ustka.

Niestkowo


Niestkowo
 
     Wieś sołecka położona naprzeciw Charnowa, na Wysoczyźnie Damnickiej nieopodal drogi krajowej nr 21 na trasie Słupsk - Ustka, w południowej części Gminy Ustka nad rzeką Słupią. Powierzchnia ogólna gruntów - 308 ha i 21 arów. Wieś założona na planie ulicówki, głównie o charakterze rolniczym.       
    Po raz pierwszy wzmiankowana w dokumentach w roku  1227 (ponad 100 lat przed Ustką) pod nazwą Neztic. Wówczas zachodniopomorski książę Barnim I ze Szczecina podarował Niestkowo klasztorowi w Białobokach pod Trzebiatowem. Kilkadziesiąt lat później okolice Słupska znalazły się pod panowianiem gdańskim i wówczas książę Mściwój II podarował wieś kościołowi Św. Stanisława w Gardnie Wielkiej. W późniejszym czasie pojawiały się  następujące nazwy: Necekono (1282), Necekoue (1282). Nazwa rekonstruowana jako Nieścice i w tej postaci jest to nazwa patronimiczna od nazwy
osobowej Niest.
     Krótkie podporządkowanie wsi mnichom pozostawiło ślady w nazewnictwie, które przetrwało aż do początków XX wieku. Była tu łąka zwana klasztorną oraz tzw. "Wolność", czyli wybudowanie po wschodniej stronie szosy Słupsk - Ustka (koło  obecnego przystanku autobusowego). Nazwa miała wziąć się stąd, że niegdyś miało tu istnieć duże gospodarstwo chłopskie, nie podlegające obowiązkowi świadczenia podatków i danin na rzecz klasztoru.
   
Chłopi z Niestkowa na żniwa warzyli podobno dobre piwo. Według legendy, pewnemu gospodarzowi wylała się kiedyś beczka, którą wiózł dla żniwiarzy. Piwo sciekało licznymi stróżkami, którymi teraz ścieka woda.
    Od XIV wieku Niestkowo razem z Zimowiskami było posiadłością rycerską. W XIX i XX wieku właściciele majątku często się zmieniali. Z ich czasów zachował się dwór z parkiem porośniętym starymi drzewami.
    We wsi i w jwj sąsiedztwie gnieździ się wiele gatunków rzadkich ptaków, m.in. czarny bocian, drapierzne orły bieliki i kanie oraz żurawie. W zakolach Słupi zimuje ptactwo wodne. Jest kilka gospodarstw agroturystycznych. Gmina przygotowała grunty pod zakłady produkcyjne lub usługowe, inwestycje związane z produkcją rolną i nieuciążliwe usługi, z możliwością budowy osiedli domków jednorodzinnych.

Historia 
 
     Po raz pierwszy miejscowość wzmiankowana w dokumencie wystawionym przez księcia Barnima dla klasztoru w Białobuku „Nestc in Stolp minore in parwo Zstolp”. Wówczas stanowiła uposażenie tego klasztoru. Na mocy dokumentu księcia Mszczuja II z 1282 roku należała do kościoła pw. św. Stanisława w Gardnie Wielkiej. Na przestrzeni wieków właściciele Niestkowa zmieniali się. Były wśród nich rodziny von Ramel, Zitzewitz, Podewils.

1717 rok
- według klasyfikacji ziemskiej właścicielem majątku był Obrist Ernst Bogislaff von Podewils, a we wsi gospodarowało 5 chłopów.
1.12.1871 - wieś składała się z 2 części - wsi i koloni Freiheit, we wsi było 25 budynków mieszkalnych, 37 gospodarstw i żyło tu 194 mieszkańców (4 lata wcześniej było ich 199).
1784 rok - we wsi był folwark i 8 dymów.
Pod koniec XIX wieku dobra znalazły się w posiadaniu rodziny Küttner. Ostatnimi byli: Otto Küttner, Georg von Wühlisch i Heinz Perrin.
1939 rok - w Niestkowie były 24 gospodarstwa i 212 mieszkańców (w 1933 było 218 mieszkańców).
 
    Obecnie Niestkowo jest wsią sołecką liczącą  170 mieszkańców.. Przez wieś przebiega atrakcyjny szlak rowerowy i turystyczny. Organizowane są spływy kajakowe. Ze względu na malownicze położenie we wsi funkcjonuje kilka gospodarstw agrourystycznych, które zapraszają gości nie tylko w sezonie letnim, ale także i zimą.  Z roku na rok powstają towe domki jednorodzinne. Popularnością wśród wędkarzy z całej Polski cieszą się połowy troci na Słupi. We wsi funkcjonuje świetlica gminna i sklep spożywczy. 



Informacje i zdjęcia pochodzą ze strony internetowej www.powiatslupsk.info i zostały nieodpłatnie udostępnione Gminie Ustka.
 

Wodnica


Wodnica    

 Malownicza wieś położona 4 km od morza, nad rzeką Słupią. Sąsiedztwo rzeki stanowi punkt startowy dla spływów kajaków. Rzeka na tym odcinku płynie leniwie i spokojnie, tworząc liczne zakola. Wszystkich chętnych szukających ciszy i spokoju oraz wędkarzy zapraszają gospodarze do swoich domów. Nurt rzeki Słupi, pomiędzy Słupskiem, a Ustką wykorzystywany był do spławu drewna. Wsie i tereny położone przy rzece były własnością Słupska. Wzdłuż tych dróg jest trasa dla wędrówek pieszych rowerowych. Na wypoczynek sobotnio - niedzielny polecamy trasy przez wsie: Możdżanowo, Zaleskie, Duninowo, Wodnicę, Charnowo, Niestkowo, Machowinko, Wytowno, a także po torowiskach nieczynnych linii kolejowych. Władze gminy Ustka oferują wiele możliwości potencjalnym inwestorom przeznaczając atrakcjne tereny na inwestycje i rozwój turystyki w m. Dębina, Rowy, Machowinko, Wytowno.

 Wieś na lewym brzegu Słupi, która w tej okolicy tworzy malownicze zakola, na atrakcyjnym szlaku pieszym, kajakarskim, rowerowym i konnym. Znajduje się tutaj jeden z nielicznych zachowanych fragmentów pierwotnego bukowego lasu - ścisły rezerwat Buczyna nad Słupią. Tak wyglądały pomorskie puszcze, nim człowiek nie rozpoczął sztucznych nasadzeń sosen i alpejskich świerków (XIX w.).
Buczyna rozciąga się za wsią Wodnica, między Słupią i zbudowaną w 1876 roku linią kolejową Ustka - Słupsk. Od gruntowej drogi Wodnica - Charnowo. Do niedawna wiódł do niej drewniany most, który zastąpiony został bezpieczniejszym mostem stalowym.

   Prawdopodobnie gdzieś tutaj pochowano ofiary zarazy, która zdziesiątkowała ludność wsi w 1 709 roku. Chorobę przywlókł podobno do Wodnicy marynarz zbiegły z obcego żaglowca, który zawinął do portu w Ustce. Przenocował tu jedną noc - i wkrótce potem jakaś tajemnicza przypadłość zaczęła powalać mieszkańców wsi. Wiosną 1710 roku rząd pruski polecił miejscowemu grabarzowi, aby obszedł wszystkie domostwa i kazał mieszkańcom wykąpać się w occię i pomalować wszystkie ściany roztworem octu i wapna. Dopiero jakiś czas po dokonaniu tych zabiegów przed wsią pojawiła się specjalna komisją. Na jej wezwanie wyszli ci, którzy przetrwali. 6 gospodarzy, m.in. grabarz, przeżyło infekcję, 4 w ogóle nie zachorowało. Kronika podaje, że ofiar epidemii nie chowano na wiejskim cmentarzu (rosną na nim tylko drzewa i krzaki), ale w lesie koło wsi.

     Obecnie Wodnica to wieś sołecka, w której funkcję sołtysa pełni  Adam Kaźmierski. Miejscowość zamieszkana jest przez 467 osób. Działają tu sklepy spożywcze oraz świetlica gminna. Przez wieś wiedzie szlak rowerowy którym dojechać można  do Charnowa i Pęplina. Wybudowana ostatnio kładka na Słupi prowadzi do rezerwatu przyrodniczego "Buczyna Nad Słupią". Ponadto w Wodnicy rozwija się ekologiczne rolnictwo, przetwórstwo oraz agroturystyka. Atrakcją jest zagroda miejscowego rzeźbiarza, współtwórcy ołtarza papieskiego w Sopocie w 1999 r. Z roku na rok powstają też nowe budynki jednorodzinne. 

Informacje i zdjęcia pochodzą ze strony internetowej www.powiatslupsk.info i zostały nieodpłatnie udostępnione Gminie Ustka.

Urząd Gminy Ustka

ul. Dunina 24
76 - 270 Ustka
tel. (0-59) 814-60-44
tel. (0-59) 815-24-00
fax. (0-59) 814-42-57
e-mail:
urzad@ustka.ug.gov.pl
ePUAP:skrzynka podawcza

Godziny pracy

Urząd Gminy jest czynny:
1. poniedziałek, wtorek, czwartek: od godz. 7.30 do 15.30;
2. środa: od godz. 7.30 do godz. 17.00;
3. piątek: od godz. 7.30 do godz. 14.00.
Przyjęcia interesantów w godzinach:
1. poniedziałek, wtorek, czwartek: od godz. 9.00 do 14.00;
2. środa: od godz. 9.00 do godz. 17.00;
3. piątek: od godz. 9.00 do godz. 14.00.

Wójt Gminy Ustka przyjmuje interesantów w sprawach skarg i wniosków:
w środy od 10:00 do 14:00 oraz od 15.30 do 16.00 po uprzednim telefonicznym umówieniu  pod nr tel. 59 815 24 01 

Kasa Urzędu

Kasa Urzędu jest czynna w godzinach:

  1. poniedziałek, wtorek, czwartek: od godz. 9.00 do 14.00;
  2. środa: od godz. 9.00 do godz. 16.00;
  3. piątek: od godz. 9.00 do godz. 13.00.

Gmina Ustka                                  
NIP: 839-003-01-53                   
REGON: 770979878

Urząd Gminy Ustka               
NIP: 839-291-86-87
REGON: 770509240

Top
Od 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) 2016/678 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO).Ten serwis wykorzystuje pliki cookies. Wszystkie zasady ich używania wraz z informacjami o sposobie wyrażania i cofania zgody na używanie cookies, opisaliśmy w Polityce Prywatności. Korzystając z serwisu akceptujesz jej postanowienia. More details…